دل دیدنی های شهر سرب و سراب(۱۱۴)

من دل هایی را دیدم كه در لحظاتی كوتاه و اندك می شكست؛ در حالی كه با گذشت سال ها التیام آن ها امكان پذیر نبود.  

من كسی را توانگر ندیدم كه مال بیشتر دارد، بل كه توانگرترین انسان ها را كسانی یافتم كه كمترین درخواست را دارند. 

من افراد بسیاری را دیدم كه همه گفتارها و رفتارهای مرا فراموش كردند؛ اما هرگز احساس مرا نسبت به خود از یاد نبردند.

من ملتی را دیدم که بیشتر كسانی که کشور را اداره می کردند ،مدیران درسایه بودند و افراد كم مایه؛ چهره واقعی شان ناشناخته ، ولی شمشیرهای قدرتشان آخته ؛

من در طول تاریخ و عرض جغرافیا چه بسیار پایان های تلخ را برای حاکمان خودکامه دیدم. پایان تلخ برای همه ناخوشایند است؛ اما پایان های تلخ برای خودكامگان در كام ملت ها بسی شیرین تر از تلخی های بی پایان خودكامگی هاست. 

ادامه دارد... 

                             شفیعی مطهر

ماجـرای کـلاغ عـــاشــق!

یه روزی آقـــای کـــلاغ،
یا به قول بعضیا جناب زاغ

رو دوچرخه پا می‌زد،
رد شدش از دم باغ

بقیه در ادامه مطلب...

دل دیدنی های شهر سرب و سراب(۱۱۳)

من نبردی بی امان و پیکاری آژمان دیدم بین انسان های سخت با روزهای سخت؛ اما هماره و همیشه آن كه می ماند، مردان سخت بودند ،نه روزهای سخت. 

من انسان هایی را دیدم كه دوران كودكی خود در آرزوی بزرگ تر شدن و دوران بزرگسالی را در حسرت از دست رفتن ایام كودكی می گذرانیدند. 

من آدم هایی را دیم كه سلامتی خود را فدای ثروت اندوزی، و سپس همه دارایی و ثروت خود را صرف بازیافتن سلامتی خود می كردند. 

من كسانی را دیدم كه به قدری نگران آینده بودند كه حال را فراموش و در نتیجه نه حال را درك می كردند و نه آینده را. 

 من انسان هایی را دیدم كه چنان می زیستند كه انگار همیشه زنده اند و سپس پس از مرگ چنان نام و یاد و گورهایشان  را غبار فراموشی می گرفت كه انگار هیچ گاه زنده نبوده اند. 

ادامه دارد... 

                          شفیعی مطهر

حکایـت دو گـدای یهودی

دو گدا تو یه خیابون شهر رم کنار هم نشسته بودن. یکیشون یه صلیب گذاشته بود جلوش، اون یکی یه ستاره داوود...
مردم زیادی که از اونجا رد می شدن، به هر دو نگاه می کردن؛ ولی فقط تو کلاه اونی که پشت صلیب نشسته بود، پول می انداختن.
یه کشیش که از اونجا رد می شد، مدتی ایستاد و دید که مردم فقط به گدایی که پشت صلیب نشسته، پول میدن و هیچ کس به گدای پشت ستاره داوود چیزی نمی ده.
رفت جلو و گفت: رفیق بیچاره من، متوجه نیستی؟ اینجا یه کشور کاتولیکه، تازه اینجا مرکز مذهب کاتولیک هم هست.
پس مردم به تو که ستاره داوود گذاشتی جلوت پول نمیدن، به خصوص که درست نشستی بغل دست یه گدای دیگه که صلیب داره جلوش.
در واقع از روی لجبازی هم که باشه ،مردم به اون یکی پول میدن ،نه به تو.
گدای پشت ستاره داوود بعد از شنیدن حرف های کشیش رو کرد به گدای پشت صلیب و گفت: 

  هی "موشه" نگاه کن کی اومده به برادران "گلدشتین*" بازاریابی یاد بده؟!

* گلدشتین یه فامیل معروف یهودیه

دل دیدنی های شهر سرب و سراب(۱۱۲)

 من راز و رمز پیروزی را در دانش و كمال دیدم نه در بخت و اقبال.  

من نشانه بارز تمدن و فرهنگ را در تحمل انتقاد دیدم. کسی انتقاد را نمی پذیرد كه به خود اعتماد ندارد.  

من هر پگاه پس از بیدارشدن، خود را در برابر یک انتخاب می بینم: به رختخواب برگردم و رویاپردازی کنم ، یا این كه برخیزم و رویاهایم را عملی سازم. 

من برخی از انسان ها را دیدم كه هرچه پیر می شوند، زیبایی شان را از دست نمی دهند؛ اینان كسانی اند كه زیبایی را از صورت به قلب هایشان منتقل می كنند. 

من آن گاه احساس هوشمندی می كنم كه انسان ها را از پشت نقاب هایشان می شناسم؛ نقاب هایی كه هر لحظه و در هر موقعیتی عوض می شوند. 

ادامه دارد.... 

                           شفیعی مطهر

Imam Hussain Billbords in

London 

 شخصیت امام حسین(ع) 

 در نگاه چند تن از اندیشمندان جهان

 

 

 

اگر حسین یکی از ما بود، علم و بیرق او را و یادبودش را در هر نقطه از زمین برپا می کردیم و تمام مردمان را به مسیحیت دعوت می کردیم

 

پژوهشگر مسیحی - آنتونیو بارا 

 

 

 

اگر حسین برای ارضای خواسته های دنیوی خویش جنگیده بود، من نمی فهمم چرا خواهر، همسر و فرزندانش را همراه خود برد. این دلالت دارد بر این که او فقط برای اسلام فداکاری کرد

 

چالز دیکنز - رمان نویس انگلیسی

 

 

 

 

پیروزی حسین، با آن که در اقلیت بود، مرا شگفت زده نموده است

 

 

 

 

 

 

پیشرفت اسلام، متکی به شمشیر نبوده، بلکه به فداکاری والای حسین به دست آمد. من از حسین یاد گرفتم چطور پیروز شوم ؛ در حالی که مظلوم و ستمدیده هستم

گاندی

 

حکایت مدیریتی

 نگرش به زندگی

 دل دیدنی های شهر سرب و سراب(۱۱۱)

من بزرگ ترین اشتباه انسان را ترس از اشتباه دیدم. کسی که اشتباهی نکرده نه پیشرفتی كرده و نه چیز تازه ای کشف کرده است. 

من تا هنگامی رشد می کردم که نهال وجود خود را سبز می دیدم . آغاز پوسیدگی من وقتی بود که احساس رسیده بودن کردم!! 

من تا هنگامی که کارهای گذشته خود را بزرگ می شمردم،می فهمیدم كار مهمی انجام نداده ام. 

من تا هنگامی كه احساس غرور می كردم ، نمی توانستم خواستار آموختن باشم. فروتنی آغازین گام آموختن است. 

 من بی سوادان هزاره سوم را تنها کسانی ندیدم که خواندن و نوشتن نمی دانند، بل كه آنانی را بی سواد یافتم كه نمی توانند بیاموزند چگونه آموخته های كهنه را دور بریزند و بازآموزی كنند.(با الهام از سخن الوین تافلر)

ادامه دارد...

                       شفیعی مطهر

  

 دل دیدنی های شهر سرب و سراب(۱۱۰)

  من انسان را در آستانه هزاره سوم دیدم که  تجسم انتقاد بود و مجسمه فریاد. او  همه قید و بندها را درهم می كوبید و بر هر چه که او را به بند می کشیدند، برمی آشوبید .زنجیرها را می گسست و میله قفس محبس را درهم می شكست.

 من در شهر سرب و سراب مردمی را دیدم  که راستی را هشته و با قراری نانوشته همه به همدیگر دروغ می گویند و راهی بی فروغ می پویند. بنابراین نه گفتارها رنگ و بویی دارد و نه رفتارها سمت و سویی.

دل دیدنی های شهر سرب و سراب(۱۰۹)

من دنیا را دیدم در حالی که همه پدیده ها و آفریده های آن در حال تغییر بودند. هر آفریده و هر پدیده برای رهایی از کهنگی ناگزیر از تغییر است و در صورت عدم تغییر در زیر چرخ های سرد و سنگین گردونه زمان له می شود. طفره روندگان از تغییر را معمار نابودی خویش دیدم. 

من کوچک بودن و حقیر نمودن در آغاز را پسندیده دیدم؛ اما كوچك ماندن و حقارت پذیرفتن را زشت و ناپسند می دانم. 

من شب پره ای را دیدم نورگریز و روشنی ستیز. دعای او مرگ آفتاب و ادعای او حفظ حباب بود.او شب تا سحر از جان و جگر شعار می داد: مرگ بر خورشید و نور امید....اما با فرارسیدن سحرگاه چون هر پگاه، آبشار نور مهر از همه قلل آبی سپهر بر سر و روی گیتی فرو بارید...و این است سر سبز نوزایی و قانون ابدی بازشكوفایی.

من هیچ انسانی را ندیدم كه « بد » آفریده شود؛ بل كه این روند و روش های پرورش است كه انسان ها را از مدار فطرت و انوار بصارت محروم می كند و به دیار موهوم می كشاند. 

من انسان ها را پیامبر دیدم و هیچ انسانی را ندیدم كه پای بر پشت خاطره خاك بنهد و به رسالتی برانگیخته نشود. رسالت هر كس موظف به انجام كار صالح مطلوب است ، نه انجام هر كار خوب! كار صالح بهترین، ضروری ترین و حیاتی ترین كار است.

 ادامه دارد... 

                        شفیعی مطهر